Menu

Stichting Stokroos

NL | EN

Caroline Prisse

Caroline Prisse is op zoek naar een nieuw soort schoonheid waarin de mens, industrie en de natuur aan elkaar verbonden zijn.
Zij wijst ons op de schoonheid van het bloempje dat door het asfalt komt. Dit komt voort uit het idee dat de oplossing voor de toekomst uit zowel nieuwe ontwikkelingen en uitvindingen als uit de veerkracht van de natuur zal voortkomen.
Caroline schept een eigen beeldtaal waarin het volkomen logisch is dat door mensenhanden gemaakte objecten zich verbinden aan natuurlijke vormen. Uitgesproken voorbeelden van ‘mensenwerk’ zijn daarbij landkaarten, olie- en gaswinning en laboratoriumglas.
Het laboratoriumglas suggereert onderzoek, alsof iemand moeite doet om te begrijpen hoe de mens zich in deze tijd verhoudt tot de natuur. Dit dunne materiaal heeft een fragiele uitstraling maar is daarentegen erg sterk, het kan tegen extreme temperatuurverschillen. Het kan verrassende vormen aannemen, maar volgt tegelijkertijd een bijna wiskundige logica.
Dankzij het Mondriaan Fonds en het Stokroos Stipendium kon Caroline Prisse een nieuw werk met laboratoriumglas realiseren. Samen met glasblazer Cees Laan maakte ze een installatie van een groep exsiccatorpotten (bedoeld om stoffen vochtvrij te bewaren) waaruit een bos van glazen bramenstruiken groeit.
Is dit een bedreigend of juist een innemend organisme?  Zijn deze planten verwilderd en verlaten, overbodig? Of groeien ze juist zo overvloedig omdat ze worden verzorgd of gemanipuleerd? Dit werk velt geen oordeel, maar daagt met een combinatie van abstracte en fysieke elementen ons denken en ons lichaam uit.
De installatie in deze solotentoonstelling is tot stand gekomen met steun van het Mondriaan Fonds en het Stokroos Stipendium van Stichting Stokroos en is aangekocht door het Nationaal Glasmuseum.
Naast de installatie toont Caroline andere unica van laboratorium glas en werken van en op papier.

Fotografie Ben DeimanTerug